Այս շաբաթավերջի համար մենք կանգ ենք առնելու նաև տխուր 1989-1990 թվականներին։ Այս տարիները, որոնք տեսան ամենասարսափելի մարտերը, որոնք հանգեցրին հարյուրավոր մահվան, որոնք խարխլեցին ճակատագրեր… բայց ամենից առաջ, որոնք գողացան և ոտնահարեցին բոլոր նրանց մանկությունը, ովքեր ականատես եղան այդ վայրագություններին, մինչդեռ իրենց տարիքում նրանք պետք է շատ ավելի հանգիստ մտածեին: և խաղային գործունեություն, քան եղբայրասպան պատերազմը:
Այս իրավիճակը, որ կրում էին Լիբանանի երեխաները, ի հեճուկս իրենց, առաջ բերեց մեկից ավելի արձագանք, մասնավորապես արվեստագետների կողմից, որոնք այնուհետև վրդովվեցին հրացաններից վիրավորված անմեղությունից և այլանդակված վախից: Մարսելցի երգիչ-երգահան Ալեն Շելոնն այնքան հեռու է գնում, որ ձայնագրում է մի ալբոմ, որի վերնագիրը կրում է երգի անունը, որը նա նվիրում է մայրիների երկրի և աշխարհի երեխաներին «Լիբանանի զավակը»:
Լսենք այս երգը, կարդանք նրա խոսքերը և միասին հուսանք, որ այն կմնա մի հիշողություն, որից մենք վերջապես կկարողանանք լավ դասեր քաղել նրանից, հիշողություն, որը կառչած է լիբանանյան պատմության այս տխուր դրվագին, որը մեկ անգամ շատ լավ է չկրկնվել.
Նա ինձ նայում է աչքերով
Ովքեր չեն տեսել ոչ ծովի կապույտը
Ոչ էլ երկնքի
Նրանք տեսան միայն կրակն ու դժոխքը
Պատերազմի երկրում
Suivez les principaux indicateurs économiques en temps réel.
Նա ինձ նայում է աչքերով
որոնք տապալում են իմը
Եվ ես ամաչում եմ նրանց համար
Բոլոր նրանց համար, ովքեր սպանում են կյանքը
Մեկ Աստծո անունով
Նա երեխա է
Լիբանանից, թե այլուր
Նա երեխա է
Որ ես պահում եմ իմ սրտին
Վախեցած երեխա
Նա նույնիսկ բառերը չգիտի
Ով է նշանակում ծաղիկները
Ովքեր խոսում են թռչունների մասին
Միակ բները նրա գլխավերեւում
Գնդացիրների են
Նա երեխա է
Լիբանանից, թե այլուր
Նա երեխա է
Որ ես պահում եմ իմ սրտին
Վախեցած երեխա
