որ Լիբանանը, մի երկիր, որը հազիվ տեսանելի է աշխարհի քարտեզի վրա, սակայն չի անցնում աննկատ օտարազգի արվեստագետների մեծամասնության կողմից, որոնք ժամանակին ունեցել են նրան ճանաչելու հնարավորություն։ Ինչպես Էնրիկո Մասիասը կամ Ադամոն ովքեր Բեյրութում մեկ կամ մի քանի համերգ տալուց հետո եղել են այնքան հմայված այս տարածաշրջանով, որ նրանք մի ստեղծագործություն նվիրեցին դրան երաժշտություն, Մարիո Պելչատ, Քվեբեկի նկարիչ, առաջինից հետո շոուն 1996 թվականին, շտապեց գրել մի երգ, որը կոչվում էր «Les Լիբանանի մայրիները»:
Հմայված Լիբանանի ժողովրդի հետ փոխանակման և կապի հեշտությամբ, ինչպես նաև որ իր արձակած ջերմությամբ Փելչաթն իրեն հարմարավետ էր զգում դրանում փոքր միջերկրածովյան երկիր՝ իր բավարարելու համար այնտեղ վերադառնալու աստիճան լիբանանյան ավանդույթներն ու նշանները բացահայտելու հետաքրքրասիրությունը երկրի պատմությունն ու ինքնությունը, ինչպիսիք են Բաալբեկը, մայրիները, Բեյթեդին և այլն:
Խորապես Նշանավորվելով այս բացահայտումներով՝ Մարիո Պելչատը որոշեց գրել 1999 թ երգ մայրիների երկրի համար, որը արթնացնում է տխուր դժվարությունները Լիբանանի ժողովրդի կողմից՝ միաժամանակ ընդգծելով նրանց ուժը, իրենց համառությունը, ինչպես նաև ապրելու, սիրելու և ներելու նրա կամքը, դեմ բոլոր հնարավորություններին, ինչպես իր վեհ խորհրդանիշը Մայրի.
բաց անցքեր
Մրջնանոցների պես, որտեղ անօթևանները շրջում են
Այնտեղ, որտեղ մի ժամանակ ապրում էին փյունիկեցիները
Արևելքից Արաբիայի արյունով, գեներով և լեզվով
Suivez les principaux indicateurs économiques en temps réel.
Ճիչեր, արցունքներ
Եվ սրտում կատաղություն այսքան բռնության համար
Ինչպես մենք լողում ենք այլուր առատության անձրևների տակ
Հաճախ, երբ մենք լաց ենք լինում, անտարբերություն ենք զգում
Ի՞նչ ենք ասելու,
Երբ վտանգը շրջապատում է մեզ,
Մեր երեխաներին, ովքեր մեզ հարցաքննում են
Ում իզուր ենք փորձում սովորեցնել
Սիրել բա՞յը։
Ի՞նչ ենք մենք պատրաստվում անել։
Հակառակ դեպքում ինչ-որ ապաստան գտեք,
Նոր ջրհեղեղի հույսով
Կամ սպանիր քեզ, որ հասկանաս
Եվ ներիր
Մթնշաղ
Ինչպես կյանքը, որն անհետանում է փլատակների տակ
Աշխարհի վերջը հորինող ևս մեկ գիշեր
Նոր դարաշրջան, որտեղ մենք այլևս չենք վախենում մեր ստվերից
պահապաններ
Ինչը մեզ հիշեցնում է, որ մենք ազատ չենք
Մի հողի վրա, որը մենք չընտրեցինք բնակվել
Աստուծոյ զայրոյթի տակ, որ կ՛ուզենք իւրացնել
Ի՞նչ ենք ասելու,
Երբ վտանգը շրջապատում է մեզ,
Մեր երեխաներին, ովքեր մեզ հարցաքննում են
Ում իզուր ենք փորձում սովորեցնել
Սիրել բա՞յը։
Ի՞նչ ենք մենք պատրաստվում անել։
Հակառակ դեպքում վստահեք աստղերին
Աղոթեք տաճարների սրբերին
Որովհետև մենք շատ քիչ ենք հասկանալու համար
ներել
Ուժեղ ժողովուրդ
Ով դեռ հավատում է, որ վաղն այլ է լինելու
Գանձի պես, որը հսկան գիտի ճանաչել
Ինչպես հյուսիսում են Լիբանանի մայրիները
(Նախորդ երգերը վերանայելու համար խնդրում ենք սեղմել այստեղ)
